  |
|
| ° Forum ° Rejestracja ° Szukaj ° | |
| Remonty ° sztabka złota ° Auto giełda ° wnętrzowe stacje transformatowe |
|
|
| ° Forum ° Rejestracja ° Szukaj ° | |
| Remonty ° sztabka złota ° Auto giełda ° wnętrzowe stacje transformatowe |
 |
Matma / Opus drugie: Wieczne źródło wszechŚwiata (dlugie) |
| Autor | Wiadomość |
| Bogdan Szenkaryk
|
Posted: 6 Kwi 2001 18:14:57 Opus drugie: Wieczne źródło wszechŚwiata Jednokrotne dostarczenie wszechświatu energii nie wystarcza dla wyjaśnienia wiecznego ruchu. Przy założeniu, że wystarcza, trzeba wyjaśnić, w jaki sposób ten proces jeden raz samoczynnie kiedyś się uruchomił i skąd pochodziła dla niego energia. Trzeba też wyjaśnić, dlaczego ruch w materii nie ustaje. We wszystkich procesach fizycznych obowiązuje bowiem prawo przyrody, które polega na minimalizacji poziomów energetycznych. Z niego logicznie wynika, że dostarczony jednokrotnie strukturom materialnym ruch powinien zostać wytłumiony. Dla istnienia wiecznych przemian we wszechświecie niezbędne jest wieczne istnienie źródła energii. Bez pierwotnej przyczyny ruchu, ale działającej nieustannie, wszechświat w żaden sposób nie mógłby przejawiać swojego istnienia. Byłby tworem z zamrożonymi wszystkimi składnikami, bez śladów odczuwania i duchowego życia. Jakie jest to wieczne źródło energii, które napędza wszelkie przemiany wszechświata? W pierwszym rzędzie, jest niezwykle subtelne, bo jest trudno zauważalne. Jego oddziaływanie, niezauważalne dla organów zmysłowych w normalnych warunkach, oraz wpływy na zmiany w materii są tak delikatne, że można je stwierdzić tylko w najczulszych doświadczeniach. W doświadczeniach fizycznych, które mają potwierdzać słuszność prawa zachowania masy i energii, nie uwzględnia się tak subtelnych oddziaływań. Wskutek przyjmowania uproszczeń przy interpretacji wyników tych doświadczeń subtelne oddziaływania są po prostu pomijane. Z tego powodu wieczne źródło energii nie wpływa praktycznie na prawo zachowania masy i energii, choć przejawia się np. w postaci spontanicznego rozpadu pojedynczych atomów pierwiastków promieniotwórczych, w którym odgrywa rolę zapalnika, i w zjawisku nazywanym promieniowaniem tła. Istota wiecznego źródła energii ma związek ze zdolnością cząstek materii do tworzenia w miarę stabilnych struktur oraz z istnieniem zjawiska w postaci wybuchu, które prowadzi do rozpadu tych struktur. Przyczyną istnienia dwóch przeciwnych sobie zjawisk: tworzenia się układów strukturalnych materii i ich rozpadu, są właściwości fundamentalnych składników materii. I właśnie na podstawie cech tych zjawisk można wyciągać wnioski na temat właściwości składników materii. Najprostsza jest koncepcja takich fundamentalnych cząstek materii, które rodzą się niejako parami z przestrzeni euklidesowej. Cząstki z jednej pary mają przeciwne właściwości w tym sensie, że dodane do siebie przestają istnieć. Cząstki z przeciwnymi właściwościami przyciągają się do siebie, a z identycznymi właściwościami odpychają się, czyli zachowują się podobnie jak np. elektron i pozyton. Dwie fundamentalne cząstki materii, przeciwne pod względem właściwości, ale identyczne pod względem przestrzennego rozmieszczenia tych właściwości, nie mogą same długo istnieć. Przyciągają się one do siebie, zbliżają i następuje ich anihilacja. Stabilna struktura może powstać, gdy będą istniały w pobliżu siebie przynajmniej dwie podobne pary cząstek. Wówczas, jeśli będą miały odpowiedni rozkład przestrzenny swych właściwości, zatrzymają się względem siebie w pewnych odległościach i pozostaną w stabilnych położeniach, zapobiegając wzajemnie swej anihilacji. W oparciu o wiedzę fizyczną i matematyczną można opisać przestrzenny rozkład właściwości fundamentalnych cząstek materii. Każdą cząstkę można przedstawić jako centralnie symetryczne pole przestrzenne właściwości, rozłożone wokół centralnego punktu. Pod względem przestrzennym pole to nie różni się od przestrzeni euklidesowej. Różni się od niej tylko tym, że przestrzeń, w przeciwieństwie do tego pola, nie posiada w punktach żadnych właściwości fizycznych. Bardzo szybko malejące potencjały (właściwości) tego pola, przy oddalaniu się od centralnego punktu, pozwalają na to, że to pole można traktować jak cząstkę fizyczną. Za pomocą takich cząstek można budować modele cząstek elementarnych, atomów i cząsteczek chemicznych oraz bardziej złożonych struktur materialnych, można badać właściwości i zjawiska. Kreacja fundamentalnych cząstek materii jest procesem odwrotnym do anihilacji. W momencie, gdy następuje kreacja pary cząstek, w przestrzeni euklidesowej na moment zostaje jakby zawieszone oddziaływanie między nimi. Przez bardzo krótki okres od powstania oddalają się one od siebie, by po chwili zgodnie z fizycznym prawem zacząć zbliżać się do siebie. Jeśli nie ma w pobliżu drugiej podobnej pary cząstek, która zapobiegłaby ich zbliżaniu się do siebie, nastąpi ich anihilacja. Dla wyjaśnienia istnienia struktur materialnych, wszystkich oddziaływań między nimi i zjawisk, wystarczy istnienie samych fundamentalnych cząstek, bez cząstek pośrednich, które miałyby być "przenośnikami" oddziaływań. Fundamentalne cząstki materii oddziaływają ze sobą na odległość z samej swej natury. Ale oddziaływanie bardzo szybko maleje wraz ze wzrostem odległości między nimi. Gdy cząstek jest dużo, ustala się pewien układ strukturalny w materii. Im więcej cząstek znajduje się w takim układzie, tym bardziej są one do siebie zbliżone. Gdy dochodzą nowe pary cząstek, układ coraz bardziej zacieśnia się. Równowaga wszystkich cząstek w układzie jest względna. W miarę upływu czasu nadchodzi wreszcie moment, że zostaje ona zaburzona i w trakcie reorganizacji układu strukturalnego część cząstek ulega anihilacji. Następuje wówczas wybuch i rozrzut pozostałych cząstek w różnych kierunkach, po czym ustala się nowa równowaga między pozostałymi cząstkami. Przyczyną wybuchu jest to, że przestała istnieć część cząstek, które wcześniej przyczyniały się do stabilizowania struktury i do jej zagęszczania. Gdy tych cząstek brakuje, pozostałe cząstki siłą rzeczy muszą podążać do nowych położeń równowagi. Ustalanie się równowagi w układzie strukturalnym cząstek materialnych jest związane z minimalizowaniem wypadkowych potencjałów ( właściwości ) cząstek w przestrzeni euklidesowej. Minimalizowanie potencjałów następuje, gdy dwie cząstki o przeciwnych właściwościach zbliżają się do siebie oraz gdy dwie cząstki o jednakowych właściwościach oddalają się od siebie. Przy większej ilości cząstek ustawiają się one względem siebie w takich położeniach, że akurat przy tych położeniach wypadkowe potencjały w punktach przestrzeni euklidesowej są najmniejsze. Podczas trwania ewolucyjnego rozwoju materialnych struktur, gdy w układzie przybywa cząstek, jak np. przy formowaniu się z pyłu kosmicznego ciał niebieskich, minimalizacja wypadkowych potencjałów cząstek składowych następuje przy jednoczesnym coraz większym zagęszczaniu się materii. Minimalizacja wypadkowych potencjałów fundamentalnych cząstek materii ma bezpośredni związek ze znanym w fizyce powszechnym zjawiskiem minimalizacji poziomów energetycznych. Pojęcie minimalizacji wypadkowych potencjałów fundamentalnych cząstek jest w pewnym sensie pojęciem zbiorczym i najbardziej ogólnym. W zależności od sytuacji i poziomu, na jakim jest opisywany układ strukturalny materii, może ono być równoważne minimalizacji potencjałów grawitacyjnych, minimalizacji potencjałów elektrycznych, magnetycznych itd. Właściwości fundamentalnych cząstek materii mogą przejawiać się w różnorodny sposób i zależą od bardzo wielu czynników. Właściwości pojedynczej cząstki, jeśli idzie o wewnętrzne znaczenie tych właściwości, praktycznie rzecz biorąc, są niewyobrażalne i nie można powiedzieć, jakie lub czym te właściwości rzeczywiście są. Łatwiej już określić ich właściwości grupowe, bo znamy je z codziennego doświadczenia i z nauki. Właściwością grupową pewnych struktur w mózgu człowieka - właściwością w sensie wewnętrznym - jest wrażenie zieleni; przejawia się ona, gdy patrzymy na liść. Właściwością grupową w sensie zewnętrznym jest pole magnetyczne. Jeszcze inną właściwością jest pole grawitacyjne, twardość materii, temperatura itd. Przestrzeń Euklidesa nieustannie kreuje pary fundamentalnych cząstek materii. Część z nich wchodzi w skład stabilnej struktury materii, jaka istnieje w próżni fizycznej, i przyczynia się do jej rozwoju. Każdy akt kreacji, i ten zakończony niemal natychmiastową anihilacją cząstek, i ten zakończony włączeniem pary cząstek do istniejącego już wcześniej układu cząstek, powoduje chwilowe zachwianie równowagi istniejących cząstek. Wynikiem jest drganie struktury, wykrywane jako promieniowanie tła. Z cząstek, wchodzących w skład stosunkowo stabilnej materialnej struktury próżni fizycznej, z czasem formują się coraz bardziej rozwinięte i złożone struktury. Materia w nich bardzo mocno zagęszcza się. Tak powstają atomy, które są podstawowymi jednostkami, pełniącymi rolę cegiełek, znanej nam wszystkim materii. |